Turkse Talen
Up
Na de Eerste Wereldoorlog zijn de meeste Turkse volken overgegaan tot het Latijnse (in Turkije) of het cyrillische (in de voormalige Sovjet-Unie) schrift. In Turkije werd in 1928 een Latijns alfabet van 29 letters ingevoerd. Voor sommige klanken werden bijzondere diacritische tekens gekozen. Zo kent het Turkse alfabet naast de u (= Ned. oe) en o de ü en ö met dezelfde klankwaarde als in het Duits, en naast de i een ı (zonder punt) voor een klinker die overeenkomt met de Nederlandse stomme e. Specifieke tekens voor medeklinkers hebben de ç (= tsj), ş (= sj) en ğ, die de voorgaande klinker verlengt. Waarden die afwijken van het Nederlandse gebruik, hebben de Turkse c (= dzj), j (= zj) en y (= j). De schrifthervorming in Turkije bracht ook een intensieve campagne op gang voor de vervanging van de talrijke leenwoorden uit het Arabisch en het Perzisch door woorden van zuiver Turkse herkomst.De huidige Turkse talen omvatten de volgende groepen:
De laatste twee talen verschillen sterk van de overige. Voor de woordvorming en de aanduiding van grammaticale functies beschikt het Turks over een groot aantal achtervoegsels, die aan overwegend éénlettergrepige stammen worden gehecht. De eenheid van het woord wordt gekenmerkt door de vocaalharmonie, dwz.: afhankelijk van de stamklinker zijn alle volgende klinkers hetzij vóór-, hetzij achterklinkers (palatale vocaalharmonie), resp. geronde of niet-geronde klinkers (labiale vocaalharmonie). De syntaxis kent vrijwel geen bijzinnen; in de plaats daarvan worden constructies met tegenwoordige deelwoorden en andere nominale werkwoordsvormen toegepast.Het Turks is in Turkije de enige nationale taal.
Nuttige Linken en Bronnen
TransAnatolie Tour
[ Home ] [ Up ]
